Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Ο λυκάνθρωπος στο χωριό

Ξεχάστε όσα ξέρετε. Την ασφάλεια του σπιτιού σας , το ότι ζείτε σε μια μεγάλη πόλη , το ότι είναι το έτος 2011 και δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα , το ότι είστε πίσω από μια οθόνη διαβάζοντας τρομακτικές ιστορίες για πλάσματα που και καλά δεν υπάρχουν. Ένα θα σας πω και όποιος θέλει το πιστεύει. Οι υπόλοιποι ας το ξεχάσουν αν νομίζουν πως αυτό θα τους κάνει να κοιμούνται πιο ασφαλείς τα βράδια. Δε ξέρω για τα βαμπίρ που απ' ότι λέτε σας αρέσουν τόσο , δε ξέρω για φαντάσματα , δαίμονες και σκιές που σκοτώνουν κόσμο ή για ότι άλλο έχουμε συζητήσει εδώ , αλλά ξέρω πως οι λυκάνθρωποι υπάρχουν. Το ξέρω γιατί έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια. Το ξέρω γιατί έχασα γνωστούς κ αγαπημένους πριν μερικά χρόνια , στο κυνήγι ενός τέτοιου πλάσματος. Ενός τέτοιου πλάσματος που η δύναμή του δεν είναι μόνο το ότι μεταμορφώνεται σε λύκο κάθε πανσέληνο , ότι στη ζωώδη του μορφή είναι μεγαλύτερος και δυνατότερος από κάθε άνθρωπο και ποιο έξυπνος από κάθε λύκο. Δεν είναι οι υπεραναπτυγμένες του αισθήσεις και η τεράστια δύναμή του σε συνδυασμό με την ανθρώπινη πονηριά και εξυπνάδα του. Όχι. Η μεγαλύτερή του δύναμη , αυτό που πραγματικά κάνει δυνατό και άπιαστο , ανίκητο αν θέλετε , έναν λυκάνθρωπο , είναι το ότι οι άνθρωποι πλέον τον θεωρούν είδος της φαντασίας. Μύθο , θρύλο ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το. Η μεγαλύτερή του δύναμη είναι ότι οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια ότι κάτι τέτοιο υπάρχει ή υπήρξε ποτέ , μέχρι που θα το δουν με τα μάτια τους. Και συνήθως , όταν το δουν , μια νύχτα με πανσέληνο σε κάποιο δάσος , η ακόμα ακόμα και σε κάποιο σοκάκι ή πάρκο στη πόλη που ζούνε , κάποιο βράδυ όταν θα γυρνάνε από το φροντιστήριό τους ακούγοντας μουσική , τότε πια θα είναι πολύ αργά για να πιστέψουν στην ύπαρξή του. Γιατί πολύ απλά εκείνη η στιγμή θα είναι κ η τελευταία τους. Δε σας παρεξηγώ που δεν πιστεύετε. Σας καταλαβαίνω απόλυτα , και δικαιολογώ αυτό το χαμόγελο που έχετε στο πρόσωπό σας , διαβάζοντας αυτές τις γραμμές και λέγοντας από μέσα σας ''να και μια ιστορία με λυκάνθρωπο'' . Δε σας παρεξηγώ γιατί κ εγώ ήμουν ακριβώς έτσι. Δεν πίστευα. Οι ιστορίες με βαμπίρ που πίνουν το αίμα ανθρώπων και οι ''καταραμένοι'' που γινόντουσαν άθελά τους λύκοι στην πανσέληνο ήταν ιστορίες που διάβαζα στο ''Night Castle'' και στα βιβλία μου . Ήταν ιδέες για ταινίες. Και σε καμία μα καμία περίπτωση δεν πίστευα πως ήταν αληθινές. Μέχρι και πέρυσι. Μέχρι και πέρυσι τα Χριστούγεννα που αποφάσισα να περάσω την άδεια μου στο χωριό μιας φίλης μου , κάπου στην Ήπειρο. Κανείς δε μπορούσε να φανταστεί το τι θα γινόταν. Το κλίμα ήταν χριστουγεννιάτικο , είχε χιονίσει και είχε αρκετό κρύο αλλά χωρίς αέρα. Ότι έπρεπε για Χριστούγεννα. Ήταν λίγες μέρες πριν τη παραμονή των Χριστουγέννων που έγινε το πρώτο περιστατικό. Το μάθαμε το βράδυ ,πέρα στο καφενείο , όταν ο κυρ-Ηλίας , ο χασάπης του χωριού , ήρθε σκασμένος απ την στεναχώρια στο καφενείο. Είπε πως εκείνο το πρωί είχε σκοπό να κατέβει στα χωράφια του με το αγροτικό του και να φορτώσει κάποια από τα πρόβατά του για να τα ανεβάσει στο χωριό και να αρχίσει τις ετοιμασίες για τα κρέατα που θα ψήνονταν σ όλο το χωριό ανήμερα Χριστούγεννα. Όμως το θέαμα που είχε αντικρύσει ήταν φρικτό. Το μισό κοπάδι του ήταν σφαγμένο εκεί και το άλλο μισό είχε σκορπίσει και χαθεί. Ήταν σίγουρα δουλειά τσακαλιού , του είπαν κάποιοι χωριανοί . ''- Δεν είδατε αυτό που είδα εγώ , γι αυτό το λέτε'' , απάντησε ο κυρ-Ηλίας. ''-Τα μισά αρνιά είχαν κομμένο λαιμό και τα υπόλοιπα ήταν ξεκοιλιασμένα. Ένα τσακάλι , ακόμα κ ένας λύκος , δε θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιο πράγμα. Εξάλλου σ αυτή τη περίπτωση θα είχαν σκοτώσει ένα ή δυο για να φάνε και θα έφευγαν.'' Οι χωριανοί το συζήταγαν για μέρες αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα παραπάνω μιας και δεν αφορούσε το δικό τους κοπάδι. Εξάλλου σε βουνίσιο χωριό ζούσαν , το να χαθούν ένα δυο πρόβατα από κάποιο λύκο ή τσακάλι ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Όμως αυτό που έγινε το πρωί των Χριστουγέννων δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο. Ακόμα ένας χωριανός βρήκε το κοπάδι του σφαγμένο και ξεκοιλιασμένο. Ολόκληρο το κοπάδι του . Και μαζί με τα σφαγμένα αρνιά του βρήκε και τον σκύλο του , ένα μεγάλο λυκόσκυλο , πνιγμένο με την αλυσίδα του και κρεμασμένο έξω από την πόρτα του στάβλου , ενώ η κοιλιά του ήταν ανοιγμένη και τα έντερά του κρέμονταν ως το χώμα. Το συμβάν ήταν παραπάνω από αρκετό για να κάνει όλο το χωριό να αναλάβει δράση. Μετά την βραδινή λειτουργία των Χριστουγέννων , και ενώ όλες οι γυναίκες και τα παιδιά πήγαν στα σπίτια τους , οι άντρες μαζεύτηκαν στο καφενείο . Παρόντες ήταν φυσικά και ο ιερέας και ο δήμαρχος του χωριού. Οι συζητήσεις έδιναν κ έπαιρναν , ο καθένας έλεγε την γνώμη του και δεν έβγαινε άκρη καμία. Άλλοι έλεγαν για λύκο και τσακάλια , ίσως για ολόκληρη αγέλη λύκων που κατέβηκε από ψηλά για να βρεί φαγητό , αλλά φυσικά τίποτα απ' όλα αυτά δεν θα μπορούσε να εξηγήσει το γιατί έσφαξαν ολόκληρο το κοπάδι , και πάνω απ' όλα τίποτα από αυτά δεν εξηγούσε το νεκρό σκύλο. Ήμουν παρών εκείνο το βράδυ στο καφενείο , και σας λέω αλήθεια , κανείς δε μπορούσε να δώσει μια εξήγηση που να κάλυπτε όλα τα ερωτηματικά. Και φυσικά σε κανέναν δεν πήγε το μυαλό για την ύπαρξη κάτι εξωπραγματικού. Εγώ απ την άλλη , να σας πω την αλήθεια , το σκέφτηκα για μια στιγμή , θέλετε επηρεασμένος από το πολύ supernatural που έβλεπα , θέλετε επειδή είχα μπεί πριν σε ένα site με τρομακτικές ιστορίες , το γεγονός είναι πως η λέξη λυκάνθρωπος πέρασε από το μυαλό μου. Και την επόμενη μέρα μοιράστηκα την σκέψη μου αυτή με την φίλη μου . Εκείνη γέλασε και μου είπε πως ''που ξέρεις?Μπορεί να είναι και λυκάνθρωπος! Είχε πανσέληνο εξάλλου εκείνο το βράδυ!''. Αργότερα εκείνη την μέρα άνοιξα το pc και κοίταξα τον καιρό στο Internet. Όντως είχε πανσέληνο. Όμως η πανσέληνος ήταν το ένα από τα δύο βράδια. Δεν ταιριάζει με το μοτίβο του λυκανθρώπου σκέφτηκα. Δεν είχε πανσέληνο και τα δύο βράδια και δε θα μπορούσε να γίνει. Εξάλλου , αυτά είναι χαζομάρες. Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα , σκέφτηκα , αλλά ένα ρίγος έτρεξε την πλάτη μου καθώς είδα τον ήλιο να πέφτει πίσω από το βουνό με το πυκνό δάσος , που έδειχνε σκούρο πράσινο καθώς ο ήλιος χανόταν. Το τι έκανα εκείνο το βράδυ δεν χρειάζεται να σας το πω. Μπορείτε να το μαντέψετε και μόνοι σας , μετά από τόσες ιστορίες που έχετε διαβάσει. Δε χρειάζεται να σας πω για την παρέα των παιδιών που μαζεύτηκε για να δουν ποιος είναι ατρόμητος αρκετά ώστε να μπει στο στάβλο που έγινε το μακελειό. Δε χρειάζεται να σας πω ότι ήμουν κ εγώ ανάμεσά τους. Περισσότερο από περιέργεια να δω τον χώρο , παρά κάτι άλλο. Εξάλλου όπως σας είπα , αλλιώς είναι να το διαβάζετε πίσω από μια οθόνη πιστεύοντας πως είναι ψέματα , και άλλο να είστε μέσα σ ένα δάσος με μόνο φως έναν φακό και να πηγαίνετε σε ένα στάβλο που το αίμα και τα έντερα από ξεκοιλιασμένα ζώα είναι ακόμα φρέσκα. Η φίλη μου σφίχτηκε πάνω μου καθώς κοιτάξαμε και οι δυο το φεγγάρι που έβγαινε πίσω από τον λόφο. Και ήταν τεράστιο , αλλά κατακόκκινο σαν αίμα. Εφτά παιδιά ήταν η παρέα , και ένα σκυλί , το σκυλί ενός φίλου που το έφερε μαζί του. Φτάνοντας στον χώρο έξω από τον στάβλο η μυρωδιά από το αίμα και τα έντερα των ζώων ήταν τόσο έντονη που δεν αντεχόταν. Έπρεπε να ανασαίνουμε από το στόμα. Ο σκύλος είχε βάλει την ουρά στα σκέλια και μύριζε ανήσυχα τριγύρω. Εγώ και άλλοι δύο αποφασίσαμε να μπούμε μέσα στο στάβλο. Με τον φακό στα χέρια , σπρώξαμε την ξύλινη πόρτα η οποία με ένα τρίξιμο άνοιξε ως την μέση και σταμάτησε σε κάτι που ήταν πεσμένο πίσω της. Το φως του φακού έδειξε δύο πόδια αρνιού ματωμένα να συνεχίζουν σε έναν κορμό που σταμάταγε στη μέση , και εκεί που θα έπρεπε να ήταν η κοιλιά του αρνιού , υπήρχε μια μαύρη τρύπα που κατέληγε στις άκρες της σε κόκκαλα ματωμένα και σπασμένα. Τα υπόλοιπο μισό του αρνιού δεν υπήρχε πουθενά. Η μυρωδιά μέσα στο στάβλο ήταν ακόμα χειρότερη. Τόσο που ο ένας από τους άλλους δύο δεν συγκρατήθηκε και έβγαλε τα σωθικά του. Το θέαμα ήταν φριχτό , χειρότερο απ' ότι το είχαν περιγράψει στο καφενείο , και κανείς δεν είχε κάνει τίποτα για να καθαρίσει το μέρος , παρά μόνο είχαν κατεβάσει από την πόρτα τον κακόμοιρο το σκύλο , το σώμα του οποίου ήταν πεταμένο λίγο πιο πέρα , με την γλώσσα να κρέμεται ματωμένη έξω από το στόμα και την κοιλιά του ξεσκισμένη. Είπαμε να φύγουμε από εκεί , και συμφώνησαν όλοι. Και τότε ήταν που το είδαμε. Καθώς γυρνούσαμε να φύγουμε το φως του φακού έπεσε στην μέσα μεριά της ξύλινης πόρτας του στάβλου. Και εκεί που φώτισε , φάνηκε ξεκάθαρα. Τέσσερις γραμμές σαν τεράστιες χαρακιές στο ξύλο , με αίμα . Στο πάνω μισό της πόρτας , ύψος που ακόμα κ ένας μεγαλόσωμος λύκος δε θα μπορούσε να φτάσει με το πόδι του . Όλοι έμειναν ακίνητοι . Για λίγο δεν ακουγόταν η παραμικρή ανάσα και ο φακός τρέμοντας φώτιζε τις τέσσερις νυχιές. ''-Τι στο διάολο'' ακούστηκε μια φωνή κ ήταν σαν όλοι να ξύπνησαν από λήθαργο. Αποφασίσαμε τότε να φύγουμε , να το πούμε ο καθένας στους δικούς του και να δούμε τι να κάνουμε. Γυρίσαμε όλη την διαδρομή αμίλητοι , και κανένας δεν τόλμαγε να πει αυτό που βρισκόταν στο μυαλό του. Αυτή τη λέξη που στριφογύριζε στο μυαλό όλων που είδαν αυτό το θέαμα. Η επόμενη μέρα , βρήκε πολλούς από τους άντρες μαζεμένους στην πλατεία του χωριού. Ο καθένας τους είχε ακούσει την περιγραφή του γιού του , ή της κόρης του για αυτό που είδαμε χθες βράδυ , και η ''απαγορευμένη'' λέξη ακουγόταν που και που από κάποια στόματα , αλλά στο φως της μέρας δεν έμοιαζε τόσο τρομακτική. Όλοι πάντως συμφώνησαν να πάνε να δούμε στο φως της μέρας , με καθαρό μυαλό , αυτό που εμείς είδαμε το βράδυ. Το ίδιο βράδυ το καφενείο του χωριού ήταν γεμάτο όσο ποτέ. Όχι μόνο οι άντρες , αλλά και τα πιο μεγάλα παιδιά , αγόρια και κορίτσια ήταν εκεί. Όλοι λογόφερναν δυνατά , ο καθένας έλεγε πάλι τα δικά του και γρήγορα το καφενείο χωρίστηκε στα δύο. Οι μισοί με ''αρχηγό'' τον ιερέα του χωριού υποστήριζαν πως ότι έγινε έγινε από κάποιο μεγαλόσωμο λύκο , πως τέτοια όντα δεν υπάρχουν και πως είναι βλασφημία αυτό , και οι άλλοι μισοί υποστήριζαν τους μύθους και θρύλους που ήξεραν ή είχαν ακούσει κάποτε , για τους λυκανθρώπους , τα λουπ γκαρού και όλα τα παρεμφερή όντα. Κανείς όμως δεν είχε μια ξεκάθαρη απάντηση για όλα. Οι μεν δεν μπορούσαν να εξηγήσουν το πώς ένας λύκος ή ένα κοπάδι λύκων , ακόμα κ αν δεχτούν πως έσφαξαν και ξεκοίλιασαν τόσα αρνιά , θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο στον σκύλο και στην πόρτα , και οι άλλοι δεν ήταν σε θέση φυσικά να αποδείξουν την ύπαρξη ενός τέτοιου πλάσματος , πόσο μάλλον αφού και οι ίδιοι δεν ήταν σίγουροι για το τι πίστευαν. Την λύση την έδωσε ο δήμαρχος του χωριού. Ότι κ αν ήταν αυτό που έκανε τέτοιο μακελειό , θα έπρεπε να το βρούν και να το σκοτώσουν . Είτε λύκος , είτε κάποια αγέλη ολόκληρη , είτε ακόμα στην περίπτωση ενός εξωπραγματικού όντος . Όλοι συμφώνησαν σ αυτό , και έτσι το ραντεβού δόθηκε για το μεθεπόμενο βράδυ που το φεγγάρι θα ήταν πάλι γεμάτο. Κάποιοι έφεραν αντίθεση σε αυτή τη σκέψη , μιας και δεν αποδέχονταν με τίποτα την ιδέα ενός λυκανθρώπου , αλλά όλοι συμφώνησαν στο τέλος πως την μέρα θα ήταν πιο δύσκολο να ανακαλύψουν ένα νυκτόβιο ζώο ακόμα κ αν πρόκειται για απλό λύκο. Το επόμενο βράδυ στο καφενείο , έγινε μια μεγάλη συγκέντρωση για την τακτική που θα ακολουθούσαν , για το πώς θα χωρίζονταν σε ομάδες και το πού θα έψαχναν. Κάποιοι μάλιστα είχαν φέρει μαζί τους και μερικά βιβλία, κυρίως φαντασίας και λογοτεχνίας που διάβαζαν οι γιοι και οι κόρες τους , που μίλαγαν για λυκανθρώπους και τα μέτρα που θα έπρεπε να πάρουν καθώς και τους τρόπους που θα μπορούσαν να σκοτώσουν ένα τέτοιο πλάσμα. Βέβαια υπήρξαν και αυτοί που γέλασαν μαζί τους , αλλά στο τέλος επικράτησε η σκέψη πως μια ασημένια σφαίρα σκοτώνει εξίσου καλά και κανονικό λύκο και λυκάνθρωπο οπότε γιατί όχι? Το μεσημέρι της επόμενης μέρας , γύρισαν κάποιοι από τους χωρικούς που είχαν πάει με τα αμάξια στην πιο κοντινή πόλη για προμήθειες. Οι ασημένιες σφαίρες μοιράστηκαν κ όλοι ήταν έτοιμοι για το βράδυ. Η τουλάχιστον έτσι νόμιζαν. Το φεγγάρι άρχισε να βγαίνει πίσω από το βουνό και αυτό ήταν το σύνθημα για να ξεκινήσουν . Σαν μια ατυχή σύμπτωση , ή ένα παιχνίδι της μοίρας εναντίον τους , απόψε θα είχε πανσέληνο. Ένοιωσα μια κρυάδα στην πλάτη μου και ενώ ένα κομμάτι μέσα μου ήθελε να τους ακολουθήσει , ένα άλλο ένοιωσε μεγάλη ευγνωμοσύνη για την φίλη μου που ήθελε να μείνω σπίτι της μαζί της. Ο πατέρας της συμπεριφερόταν περίεργα αυτές τις μέρες, το όλο σκηνικό με τις σφαγές τον είχε επηρεάσει , και ο χασάπης ήταν και πολύ καλός του φίλος , έτσι είχε πάει κ αυτός για το κυνήγι. Πριν φύγει όμως μου ζήτησε να μείνω με την κόρη του , αφήνοντάς μου και ένα κολτ με έξι ασημένιες σφαίρες. ''-Για κάθε ενδεχόμενο '' μου είπε. Το φεγγάρι έλαμπε ψηλά πάνω στον χειμωνιάτικο ουρανό , και στο χωριό δεν ακουγόταν τίποτα. Μόνο κάποια γαυγίσματα σκύλων από μακριά , μέσα στο δάσος , κοντά στα χωράφια εκεί που είχαν σκορπιστεί οι χωριανοί. Και ξαφνικά , ενώ το φεγγάρι έλαμπε όσο ποτέ πριν , ακούστηκαν πολύ μακρινές φωνές , αλυχτίσματα σκύλων και οι πρώτοι πυροβολισμοί. Άνοιξα την εξώπορτα και με το όπλο στο χέρι βγήκα στο μπαλκόνι. Από μακριά μέσα στο δάσος πυροβολισμοί και φωνές ακούγονταν για αρκετά λεπτά , και στη συνέχεια το μάτι μου έπιασε μια κίνηση στην άκρη του δρόμου που ερχόταν από το δάσος. Κάποιοι χωριανοί γυρνούσαν πίσω κουβαλώντας κάτι , ενώ αραιά και πού ακούγονταν ακόμα κάποιοι πυροβολισμοί. Ένας από αυτούς που γύρισε ήταν και ο πατέρας της φίλης μου. Ήρθε προς το μέρος μας στο μπαλκόνι και μας είπε πως έφεραν πίσω αναίσθητο , τον κυρ-Ηλία τον χασάπη. Ψάχνοντας βρήκε έναν λύκο μεγαλύτερο απ ' ότι είχαν δει ως τώρα , ο οποίος επιτέθηκε και τον δάγκωσε. Πρόλαβαν όμως κάποιοι μαζί με τα σκυλιά και του ρίχτηκαν τρέποντάς τον σε φυγή. Αυτός μαζί με άλλους δύο έφεραν πίσω τον κυρ-Ηλία που από το σοκ και το αίμα που είχε χάσει είχε λιποθυμήσει και ήταν θέμα χρόνου μέχρι να γυρίσουν κ οι υπόλοιποι με τον λύκο. Μέσα μου ένιωσα μια ανακούφιση για το γεγονός πως όντως είχαν βρει κάποιον λύκο , και πως η όλη ιστορία με τον λυκάνθρωπο ήταν στη φαντασία μερικών παιδιών που είδαν κάτι και όντας τόσο τρομαγμένα το μεγαλοποίησαν. Μπήκα μέσα και αγκάλιασα την φίλη μου , η οποία άφησε στο τραπέζι το βιβλίο για λυκανθρώπους που διάβαζε και το πιστόλι , και βγήκαμε μαζί έξω. Φωνές ακούγονταν από το δάσος να πλησιάζουν και οι πυροβολισμοί είχαν σταματήσει. Σε λίγα λεπτά είδαμε τους πρώτους χωριανούς να βγαίνουν από το δάσος στο δρομάκι που φέρνει στο χωριό. Τρεις απ αυτούς είχαν στα χέρια τους σχοινιά , που πέρναγα από τους ώμους τους και έσερναν πίσω τους κάτι μεγάλο και τελείως ακίνητο. Όλοι πλησίασαν στη μέση της πλατείας να δούνε και το θέαμα ήταν τρομερό. Ένας λύκος , κοντά στα δύο μέτρα μακρύς και ενάμιση μέτρο ψηλός , μεγαλύτερος απ ' ότι είχε δει κανένας τους ποτέ. Τα πόδια του ήταν δεμένα στα σκοινιά με τα οποία τον έσυραν ως την πλατεία , το στόμα του μισάνοιχτο φανερώνοντας κάτι ματωμένα δόντια τόσο μυτερά και μεγάλα σαν σουγιάδες , ενώ στο πλάι του το αίμα ακόμα έτρεχε από τις τρύπες που είχαν κάνει οι ασημένιες σφαίρες όταν τον βρήκαν. ''Ορίστε ο λυκάνθρωπός σας'' είπε ο δήμαρχος του χωριού. ''Τόσο τεράστιος λύκος δεν είναι φυσιολογικός λύκος'' , συμπλήρωσε. ''Όπως και να χει η ιστορία τελείωσε'' είπε ένας άλλος χωριανός που δεν είχε πιστέψει καθόλου στην ιστορία του λυκανθρώπου. Εκείνη την στιγμή όμως, ο κυρ-Ηλίας συνήλθε. Κοίταξε τον λύκο και αυτά που είπε σόκαραν ακόμα και τον πιο δύσπιστο.. ''Αν δεν τον έβλεπα να αλλάζει μπροστά στα μάτια μου δε θα το πίστευα ποτέ μου '' του απάντησε ο κυρ-Ηλίας και περιέγραψε σε όλους το σκηνικό. Το πώς μπήκε στο δάσος , πως ακολούθησε τα σκυλιά του που τρέχοντας και γρυλίζοντας πήδηξαν μέσα σε μια παλιά μισοκατεστραμμένη μάντρα και πως αυτός από πίσω τους έφτασε στη πόρτα της μάντρας την στιγμή που κάποιος ανθρωπόμορφος , μισός άνθρωπος από τη μέση και κάτω και λύκος απ τη μέση και πάνω ούρλιαζε πεσμένος στα τέσσερα από το πόνο. Τα σκυλιά γαύγιζαν άγρια δεξιά και αριστερά του όσο αυτός έβγαζε όλο αι περισσότερες τρίχες σε όλο το κορμί του. Ο κυρ - Ηλίας έμεινε άφωνος και ανήμπορος να κουνηθεί από το σοκ , και έβλεπε μπροστά στα μάτια του το κτήνος να αλλάζει μορφή μέχρι που έγινε ολοκληρωτικά λύκος, ένας λύκος μεγαλύτερος από κάθε άλλο. Έπιασε το ένα σκυλί από το λαιμό με το ένα χέρι του και το πέταξε έξω από την μάντρα. Τότε ο κυρ - Ηλίας ξύπνησε από το σοκ και έριξε τον πρώτο πυροβολισμό που ακούστηκε. Πέτυχε το κτήνος στα πλευρά αλλά η σφαίρα το πήρε ξώφαλτσα κ εκείνο γρύλισε και γύρισε προς το μέρος του έτοιμο να του ορμήξει . Τίναξε το τριχωτό πόδι του με δύναμη και χτύπησε τον χασάπη στο στήθος. Τότε είναι που ο δεύτερος σκύλος του όρμηξε , χωρίς ελπίδα βέβαια μιας και αυτός είχε σύντομα την τύχη του πρώτου , αλλά αυτό έδωσε χρόνο στον χασάπη να τρέξει προς τα πίσω και να συναντήσει τους υπόλοιπους που ερχόντουσαν τρέχοντας στο μέρος του απ τη στιγμή που άκουσαν τον πυροβολισμό. Μπήκαν στη μάντρα αλλά την βρήκαν άδεια. Ο κυρ-Ηλίας λιποθύμησε πριν τους πει τι είδε και η μόνη απόδειξη ότι κάτι του επιτέθηκε ήταν αυτή η τεράστια γρατζουνιά στο στήθος του από τέσσερα νύχια ζώου μεγαλύτερα απ ' ότι θα μπορούσαν ποτέ να σκεφτούν. Δυο τρείς χωριανοί τον πήραν τότε και τον έφεραν στο χωριό ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν το κυνήγι. Την συνέχεια την ξέρετε. Ο λύκος ήρθε νεκρός και δεμένος στην πλατεία και όντως ήταν μεγαλύτερος από έναν κοινό λύκο. Όταν ο κόσμος άρχισε να φεύγει , πήρα την φίλη μου και γυρίσαμε σπίτι της. Αυτή πήγε στο δωμάτιό της στον πάνω όροφο , ενώ εγώ έμεινα για λίγο κάτω. Κάθησα σε μια καρέκλα εκεί και πήρα αφηρημένα στα χέρια μου το βιβλίο με τους λυκανθρώπους που διάβαζε εκείνη πριν. Σκεφτόμουν αν άραγε αυτός που το έγραψε ήξερε ή είχε δει ποτέ λυκάνθρωπο. Ακόμα ακόμα αν αυτά που γράφει εδώ για αυτούς είναι αλήθεια. Αλλά θα πρέπει να είναι αλήθεια , σωστά? Αφού οι ασημένιες σφαίρες έκαναν τη δουλειά τους και το κτήνος είναι νεκρό στην πλατεία του χωριού. Σκεφτόμουν ξεφυλλίζοντας το βιβλίο , πόσοι λυκάνθρωποι να υπάρχουν στον κόσμο , αν και αλλού σε κάποιο άλλο μέρος κάποια άλλη εποχή έγιναν ίδια σκηνικά. Και τέλος σκέφτηκα πως όταν γύρναγα πια στην πόλη θα είχα μια απίστευτη ιστορία να ανεβάσω στο night castle. Μια ιστορία που ίσως άρεσε λιγάκι αλλά σίγουρα δε θα πίστευε κανένας. Την ώρα που ήμουν έτοιμος να κλείσω το βιβλίο και να το αφήσω πάνω στο τραπέζι , δίπλα στο κολτ με τις ασημένιες σφαίρες, ένας πνιχτός ήχος ακούστηκε πίσω μου . Τρόμαξα και το βιβλίο μου έφυγε από τα χέρια κ έπεσε ανοιχτό στο πάτωμα. Γύρισα πίσω μου και είδα τον πατέρα της φίλης μου να μπαίνει στο δωμάτιο. ''-Με τρομάξατε '' του είπα , και γύρισα να μαζέψω το βιβλίο από κάτω. Το βλέμμα μου έπεσε τότε στην σελίδα που ήταν ανοιχτή. ''ΠΡΟΣΟΧΗ'' έγραφε η πρώτη παράγραφος εκεί , ''ΠΟΛΛΟΙ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΠΟΤΕ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ Κ ΟΧΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ'' .. Σήκωσα το βιβλίο από κάτω και διάβασα λίγο παρακάτω , εκεί που ήταν ένα μεγάλο θαυμαστικό και μια πρόταση κυκλωμένη σε κουτάκι υποδηλώνοντας κάτι σημαντικό [!!! ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ : ΟΤΑΝ Ο ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΥΡΟΒΟΛΗΘΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΜΕ ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΣΦΑΙΡΑ , ΠΑΝΤΑ ΜΑ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ!!!ΔΕΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΟΤΕ ΝΕΚΡΟΣ ΛΥΚΟΣ!!!] ''Μα αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα σκέφτηκα..!!'' ''Έχουμε κάνει λάθος με τον λύκο!!Δείτε εδώ τι λέει!!'' , φώναξα και γύρισα να δείξω το βιβλίο στον πατέρα της φίλης μου.. Τον πατέρα της που κράταγε με το χέρι του μια πληγή στα πλευρά του που έσταζε αίμα. Τα μάτια του ήταν κατακίτρινα και έλαμπαν στο σκοτεινό δωμάτιο σαν δυο μικρά φεγγάρια και ένα γρύλισμα βγήκε από το στόμα του καθώς τα δόντια του άρχισαν να μακραίνουν και τρίχες άρχισαν να ξεφυτρώνουν... http://nightcastle.board-directory.com/t189p495-topic



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου