Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Νύχτα αγωνίας

Μένω μόνιμα στο Καστελόριζο και θέλω να σας διηγηθώ μια προσωπική ιστορία που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μου. Ήμουν δεκαοχτώ χρόνων και ήταν Χριστούγεννα. Είχαν έρθει αρκετοί συγγενείς από την Ρόδο για να γιορτάσουμε μαζί τα Χριστούγεννα. Το σπίτι που μέναμε δεν μπορούσε να μας χωρέσει όλους και έτσι προσφέρθηκα να διαμείνω στα ενοικιαζόμενα δωμάτια του ισογείου ( το σπίτι που μέναμε ήταν στον 1Οόροφο του κτηρίου). Το δωμάτιο ήταν ένα δίπλα στην πίσω έξοδο του κτηρίου που βασικά ήταν η κεντρική είσοδος για όσους διέμεναν στα δωμάτια, πλην όμως υπήρχε και μία άλλη που έβγαζε σε μια μικρή αυλή και από εκεί με μια σκάλα οδηγούσε στον 1Οόροφο. Για να μην πολυλογώ, τα πρώτα βράδια που κοιμήθηκα εκεί τρόμαζα λίγο γιατί δεν έχω συνηθίσει να κοιμάμαι μόνη μου αλλά δεν έγινε τίποτα. Προπαραμονή των Χριστουγέννων 23 Δεκεμβρίου καληνυχτίζω τους συγγενείς και κατέβηκα κάτω στο δωμάτιο. Με το που μπήκα στο δωμάτιο για κάποιο λόγο κλείδωσα και άφησα το κλειδί στραβά πάνω στην κλειδαριά. Ίσως αυτό να μου έσωσε την ζωή.... Κατά τις 02:30 - 03:00 το βράδυ της 24 Δεκεμβρίου ακούω θορύβους από τον διάδρομο έξω από το δωμάτιό μου μέσα στο κτήριο. Ανησύχησα γιατί τα υπόλοιπα δωμάτια ήταν άδεια και δεν μπορούσε να είναι κανείς άλλος. Σηκώθηκα και από το παράθυρο του δωματίου μου κοίταξα και η πίσω πόρτα ήταν κλειστή. Τότε άρχισε ένας πολύ πολύ δυνατός θόρυβος από βήματα ακριβώς έξω από το δωμάτιο. Πάγωσε το αίμα μου. Κάποιοι ήταν ακριβώς έξω γιατί άκουγα πολλά βήματα από μπότες να τρέχουν πάνω κάτω πάνω κάτω γρήγορα και με ένα πολύ δυνατό θόρυβο. Ξαφνικά όπως ακριβώς ξεκίνησαν , σταμάτησαν και κάποιος προσπαθούσε να βάλει κάτι μεταλλικό στη κλειδαρότρυπα και προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα αλλά δεν μπορούσε γιατί το κλειδί ήταν στραβά πάνω στην κλειδαρότρυπα. Εγώ είχα κάτσει στο κρεβάτι μου και προσπαθούσα να καλέσω τους γονείς μου αλλά το κινητό μου δεν δούλευε. Έτσι το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κάτσω στο κρεβάτι και να προσευχηθώ. Άρχισαν πάλι τα βήματα με τον δυνατό θόρυβο και δεν άντεξα... Με κλάματα στα μάτια άνοιξα το παράθυρο του δωματίου, κατέβασα μια καρέκλα και πήδηξα πάνω στην καρέκλα, γιατί αν και στο ισόγειο είναι λίγο υπερυψωμένο και από το δρόμο το παράθυρο ήταν γύρω το 1,30 μέτρο. Με όλο το θάρρος και ενώ ακούγοντας από μέσα τα βήματα έκανα τον κύκλο και πήγα από την μπροστά είσοδο που οδηγούσε στην αυλή και στη σκάλα και από εκεί στο 1Ο όροφο που ήταν οι γονείς μου. Με τρόμο είδα και ότι η μπροστά πόρτα ήταν κλειστή. Πέρασα γρήγορα την αυλή και ανέβηκα την σκάλα. Χτύπησα την πόρτα δυνατά. Μόλις μου άνοιξε ο πατέρας μου ξύπνησαν όλοι και τους είπα τη συνέβη. Η γιαγιά μου είπε να μη πάει κανείς κάτω και καλύτερα να περιμένουμε να ξημερώσει. Το πρωί καλέσαμε στην αστυνομία και μαζί ανοίξαμε κάτω την πόρτα και αυτό που είδαμε μας κοκάλωσε. Παντού υπήρχαν μικρά σημάδια από μικρές μπότες από κοκκινόχωμα. Παντού. Η πόρτα του δωματίου ήταν ανοιγμένη και κρεμόταν καθώς είχε σπάσει ο πάνω μεντεσές και τα βήματα οδηγούσαν μέσα στο δωμάτιο μου και μέχρι το παράθυρο που πήδηξα. Ο αστυνομικός έμεινε έκπληκτος και αφού διαπίστωσε ότι δεν πρόκειται για ληστεία/κλοπή έφυγε. Η γιαγιά μου είπε ότι ήταν καλικάτζαροι που βγαίνουν την παραμονή για να κοροϊδέψουν και να πειράξουν τους ανθρώπους... από τον/ην φίλο/η Ι.Σ.



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου